Verslag Herfstreis Poca Antwerp-Ferrara

Zondag: tussen de velden, half in dauw gehuld, begeven we ons naar de rendez-vous plaats, in Ranst. Binnen de korste keren is iedereen aanwezig, en zijn de auto’s bestickerd. Nog even wachten op de twee broertjes, want die waren blijkbaar al eerder daar, maar bleken een zeer belangrijk attribuut te zijn vergeten: hun toiletzak. Maar ze hebben er duidelijk vaart achter gezet, want staan zeer snel terug in de coffeeshop. Iedereen dan maar op pad, voor de tweede ploeg, die in Barchon wacht. Onderweg nog een 964 tegen gekomen, die ogenschijnlijk in panne stond, maar dat leek maar zo: Kurt en Carolien pikken mee aan. In Barchon komen de resterende vakantiegangers erbij. Enkel op Erwin en Sigi, en Jean en Brigitte moeten we niet wachten: die zijn al enkele dagen voordien vertrokken. Onderweg verloopt alles vlot: prachtig weer, licht verkeer en dus halen we mooie gemiddeldes. Af en toe een andere Porsche die even wil meespelen, en enige voorkeur heeft voor Jean-Pol en Kris (t’zal allicht voor Krisje geweest zijn...), maar ons vrolijk koppel heeft er geen erg in. Ook Peter en Dirk maken kennis met een Polootje dat hun Porsches wel van héél dicht wil bekijken, maar alles gaat goed. Oostenrijk komt in zicht, al moet Lou toch nog even een bijkomende “wegenbelasting” betalen, da’s wel spijtig. Aan het hotel tenslotte vinden we de twee “verloren “ koppels terug, op ons wachtend met een fotofinish. ’s Avonds dus al wat gespreksstof rond de tafel, waar onze Dirk (duidelijk in vorm) meteen z’n mobiele discobar meebrengt. En zoals te verwachten, jeuken Jean-Pol z’n handen om er eens aan te komen. En zo gebeurde het. Nadat enkelen verkiezen om naar Bethlehem te verhuizen, gaat Dirk nog eens na wat de wijn/champagne kelder te bieden heeft. In no-time is de hotelbaas door z’n voorraadje Dom Pérignon, en zit de sfeer er al goed in.

Maandag: het zonnetje staat wel aan de hemel, maar we krijgen er enkel het licht, en nog niet de warmte van. Met z’n allen dus maar wat krabben om de auto’s ijsvrij te krijgen. Sommigen offeren zich zelfs op om alle ruiten proper te gaan maken (dank u Peter!). De tocht naar Lido di Jesolo staat op het roadbook, door de bergen. Een heldere hemel laat ons genieten van prachtige vergezichten, en menig fotograaf houdt er een stijve vinger aan over. Na enige tijd echter splitst de groep zich (per ongeluk), en bevinden we ons op twee verschillende routes; maar geen nood: de eerste heeft Rudi als “trekker”, de tweede Jean-Pol. In groep twee is de vrouwelijke solidariteit weer wat gegroeid: eerst met z’n allen naar toilet, vervolgens met z’n allen honger (en dus blijven we plakken op een terrasje, in de zon uiteraard!), en na een mooie bergrit allemaal samen misselijk. Toch mooi, zo’n samenhorigheid! In groep één leidt een weddenschap tussen Dirk en z’n copiloot Patrick tot een grappige anekdote: Patrick gaat effe snel een werfwagen verzetten, en zet daarbij de hekken netjes terug, enkel om nadien een werfleider zijn eigen camionet met verstomming te staan bezien. “Had ik die nu écht daar achter gelaten ??” Lido di Jesolo komt eraan. Het hotel blijkt nog andere gasten te hebben, die van hun oudere dag aan’t genieten zijn. Tot wij komen... In de refter wordt Poca al snel een begrip, terwijl een zenuwachtige Bruno (de Maître) een goeie imitatie van Manuel in Faulty Towers geeft: tafels, stoelen, bestellingen hier en ginder: het wordt de man bij tijd wat te veel. Wat die ouderlingen betreft: we doen toch écht wel moeite om ’s avonds in stilte op het terras te zitten. Niet dat het echt helpt natuurlijk. Dirk breidt ondertussen z’n vriendenkring wat uit, en barman Rudi heeft het echt wel naar z’n zin bij ons: een Poca-polo is z’n beloning (weliswaar een vrouwenmaatje), en onze bestellingen komen nu nog sneller.

Dinsdag moeten we’t stellen zonder dat zonnetje, maar dat drukt de sfeer niet echt: we gaan eens kijken wat er in Bibione te zien is (zo’n 60km verderop): niet echt veel. Na een terrasbezoek rijden we terug naar het hotel, maar springen onderweg nog even binnen in en lokaal restaurantje, waarvan de maître ons toch nog een limoncellootje aanbiedt van het huis. Weer iemand die ons een leuke bende vindt. Het avondeten en de pousse-café op het terras nadien verloopt als naar gewoonte, maar de nacht heeft voor sommigen nog amusement in petto: Dirk gaat op stap met Jonas en Katrien, en Peter en Linda, naar een lokale discotheek. Een geluk dat Dirk ook hier maatjes wordt met de buitenwipper, zodat ons gezelschap persoonlijk naar het hotel wordt gechauffeerd. De nachtwaker van het hotel heeft er echter minder zin in, en na enige discussie besluit hij er z’n vrienden van de politie bij te halen. Geen probleem echter: ook zonder Porsche (en met een goeie promille) gaat Dirk er snel genoeg vandoor. Dat probleem is dus opgelost, nu dat van die alcohol nog. Is toch iets moeilijker...

Venetië is de bestemming op woensdag, en veel verder dan enkele honderden meters op San Marco geraken we eerst nog niet; met een orkestje, terug in de zon overigens, gaat de drank er vlot in. Niemand lijkt gehaast, dus blijven we nog even, genietend van het uitzicht, en de diverse pasgetrouwde koppeltjes die rondflaneren. De paraplu van onze reisleider wordt al snel vervangen door een grote carnavalshoed (en nadien nog een gigantisch olifantenmasker) van Dirk. Men kan ons werkelijk niet missen nu. Sommigen blijven aan de Rialto brug op het terras zitten, terwijl de andere helft de stad even gaat verkennen. Eénmaal terug samen, kan een gondeltocht natuurlijk niet ontbreken. Terug in ons hotel besluit Dirk ditmaal iedereen naar z’n favoriete discotheek uit te nodigen. Nog maar net buiten het hotel gaat hij één en ander “regelen” met een buschauffeur, die daar overigens helemaal niet op ons staat te wachten. Maar het “regelen” werkt, en het wordt vanaf nu een “begrip”. Het staat zowat synoniem voor: “nu is alles mogelijk”. De champagne en mojito’s staan sneller op onze tafels dan we we een stoel hebben gevonden, en dus gaan we zeker geen dorst lijden. En voor diegenen die zich de rest van nacht nog herinneren: het was leuk. En voor die anderen, zal’t ook wel plezant geweest zijn; ze leken althans goed in vorm. Dat samen uit daarstraks was gemakkelijk, nu dat samen thuis nog even geregeld krijgen. Alles lukt, en buiten enkele bulten en builen gaat alles vlot.

Donderdag: na Lido di Jesolo nu dus terug op weg, dit maal naar Milano Maritimo. Maar eerst even afscheid nemen van Erwin/Sigi en Jean/Brigitte: zij rijden terug, terwijl Jean-Pol en Kris naar Saint Tropez bollen (ligt Venetië overigens echt op weg naar Saint Tropez ??). De weg naar Milano “aan zee” is niet echt geweldig, maar we zijn natuurlijk de dagen voordien al een beetje verwend geworden. Een restaurantje vinden ’s middags lijkt wat moeilijker dan verwacht, maar toch hebben we geluk: De eigenaar, (zelf even veel op leeftijd als zijn R4tje) doet Rudi een eerlijk voorstel: zijn 34jaar oud R4tje tegen de 996 Targa van Rudi. Rudi overlegt, maar besluit de Porsche te houden: het zal wel met dat open dak te maken hebben, denk ik. De baas doet in z’n eigen Italiaans een hele uitleg, maar we nauwelijk iets van verstaan, maar plezant is’t wel: zijn foto-verzameling is alleszins sterk op vooruitgegaan nu.

San Marino doen we aan op vrijdag: eindelijk kunnen onze dames eens goed gaan shoppen. Het Ferrari museum lijkt hun minder te bekoren, en dus gaan vier vrouwen er met 2 Porsches van door; nog even wat foto’s maken op de parking (kwestie van verzekering en zo natuurlijk!), en weg zijn ze. Iedereen heeft z’n shoppinglijstje bij, en alles wordt vanaf nu door een jury van 4 vrouwen beoordeeld: zonnebrillen, handtassen, halskettingen... Ondertussen maken de mannen kennis met een prachtige collectie van niet-Porsches (toch ook mooi, desondanks), en een even leuke gids, die ook wel wat kwaliteiten heeft. En ze gidst nog goed ook! Nadien in San Marino lijkt iedereen zo’n beetje gevonden te hebben wat hij of zij zocht, en dus tevreden terug naar huis. Ons hotel is overigens zo tip-top in orde dat terugkeren ook geen straf is. Linda genoot er van een geweldige massage en enkele anderen besluiten de namiddag af te sluiten met een relaxerende sauna. De meesten zoeken tijdig hun bed op om fit de terugreis van meer dan 1200 km te kunnen aanvatten …

En zo komen we op zaterdag, waar we met gemengde gevoelens tegenaan kijken: wel leuk dat we nog een mooie rit voor de boeg hebben, maar het is tegelijk het einde van onze reis. Bovendien lijkt de 996 van Jan en Martine er op het laatste ogenblik ook te besluiten er een punt achter te zetten; echt veel kan er niet aan gedaan worden, dus laat Jan de auto naar een Porsche garage slepen. Tot grote opluchting vernemen we later op de dag dat het euvel verholpen werd, en dat Jan en Martine ook naar huis aan’t rijden zijn. De terugreis voor de anderen verloopt op enkele files na zeer goed; op de Gothardpas rijden we zelfs bij -4°C door de sneeuw!
Onderweg leren we ook hoe je budgetvriendelijk op reis kan gaan met de auto: je tankt hem vol, gaat vervolgens binnen een koffietje drinken en een mars eten (die kan je trouwens met WC bonnetjes betalen), en rijdt vrolijk verder. Onmogelijk!? Niet echt: Kurt en Karolien doen dat ook zo, en het werkt!

Nu we allen terug thuis zijn, en de reis weer achter ons ligt, blijven nog de herinneringen: die van een reis die heel goed in mekaar stak, van heel goed gezelschap, van een Dirk die de dingen op z’n eigen manier “regelt”. Hoe regelen we nu die reis voor volgend jaar ?